supernowe

Czy Wszechświat rozszerza się szybciej, niż dotychczas sądzono?

Zespół astronomów korzystający z Kosmicznego Teleskopu Hubble’a odkrył, że Wszechświat rozszerza się 5-9% szybciej, niż dotychczas sądzono.

Astronarium nr 17 o Gwieździe Betlejemskiej

Astronarium - Gwiazda Betlejemska
Pierwszy tegoroczny odcinek "Astronarium" będzie w tematyce świąteczno-noworocznej. Opowiemy co współczesna astronomia mówi na temat Gwiazdy Betlejemskiej - jakie są główne hipotezy na jej temat i czy na pewno była to kometa, czy może np. supernowa lub inne zjawisko astronomiczne. Ważne: nastąpiła zmiana godziny emisji na 17.00 w soboty, czyli pół godziny wcześniej niż do tej pory.

Obserwacje rozszerzającej się fali uderzeniowej w SN2011dh

Supernowa SN2011dh w Galaktyce Wir (M51)
Supernowe, wybuchowa śmierć masywnych gwiazd, stanowią jedne z najistotniejszych eksplozji we Wszechświecie, bowiem to właśnie w nich przestrzeń kosmiczna wzbogacana jest w pierwiastki chemiczne wyprodukowane we wnętrzu gwiazdy - w tym pierwiastki niezbędne do powstania planet i życia. Jasne promieniowanie supernowych pozwala wykorzystywać je jako swoiste wskaźniki bardzo odległego wszechświata.

Soczewkowana supernowa

Dzięki danym uzyskanym z Kosmicznego Teleskopu Hubble’a astronomowie otrzymali zdjęcie odległej supernowej, podzielone na cztery obrazy. Wielokrotny obraz eksplodującej gwiazdy powstał dzięki tak zwanemu soczewkowaniu grawitacyjnemu. Efekt ten jest widoczny gdy pomiędzy obserwatorem (w tym wypadku HST) a obiektem obserwowanym (tu supernowa) znajdzie się obiekt o silnej grawitacji. Jest nim galaktyka eliptyczna o potężnej grawitacji leżąca w gromadzie galaktyk. Silne pole grawitacyjne zarówno galaktyki jaki i gromady powoduje zakrzywienie światła od supernowej w taki sposób, że otrzymujemy obraz czterech gwiazd ułożonych w krzyż, zwany Krzyżem Einsteina, który przewidział to zjawisko.

Odnaleziono towarzysza supernowej, ukrytego w jej blasku przez 21 lat

Artystyczna wizja supernowej 1993J w galaktyce M 81
Astronomowie korzystający z Kosmicznego Teleskopu Hubble’a odkryli gwiezdnego towarzysza rzadkiego typu supernowej. Obserwacja ta potwierdza teorię, że wybuch pochodzi z układu podwójnego, w którym jedna gwiazda zaopatruje się w paliwo pochodzące z utraty masy swojego towarzysza. Po raz pierwszy astronomowie byli w stanie wprowadzić ograniczenia na właściwości towarzysza nietypowej klasy supernowej typu IIb. Byli w stanie oszacować jasność i masę gwiazdy, która przetrwała wybuch. Pozwala to ocenić warunki, które poprzedziły wybuch.

Teleskop Hubble’a odkrył system supernowych powiązanych z potencjalną „gwiazdą zombie”

Astronomowie korzystający z Kosmicznego Teleskopu Hubble’a po raz pierwszy dostrzegli układ gwiazd, które później „wyprodukowały” supernową w niezwykłym wybuchu białego karła. Badając archiwalne zdjęcia z Hubble’a wykonane przed wybuchem supernowej, astronomowie mówią, że wykryli niebieskiego towarzysza białego karła. Biały karzeł powoli wysysa paliwo ze swojego towarzysza, ostatecznie spalając je w reakcji termojądrowej w martwą gwiazdę i produkując słaby wybuch supernowej.

ALMA dostrzegła pył utworzony po wybuchu supernowej

Pozostałość po supernowej SN 1987A - obserwacje ALMA
Dzięki sieci radioteleskopów ALMA astronomowie zaobserwowali pył utworzony po wybuchu supernowej SN 1987A, która wybuchła niecałe 30 lat temu w Wielkim Obłoku Magellana. O wynikach badań poinformowały Europejskie Obserwatorium Południowe (ESO) oraz amerykańskie Narodowe Obserwatorium Radioastronomiczne (NRAO).

Strony

Subscribe to RSS - supernowe