supernowe

Soczewkowana supernowa

Dzięki danym uzyskanym z Kosmicznego Teleskopu Hubble’a astronomowie otrzymali zdjęcie odległej supernowej, podzielone na cztery obrazy. Wielokrotny obraz eksplodującej gwiazdy powstał dzięki tak zwanemu soczewkowaniu grawitacyjnemu. Efekt ten jest widoczny gdy pomiędzy obserwatorem (w tym wypadku HST) a obiektem obserwowanym (tu supernowa) znajdzie się obiekt o silnej grawitacji. Jest nim galaktyka eliptyczna o potężnej grawitacji leżąca w gromadzie galaktyk. Silne pole grawitacyjne zarówno galaktyki jaki i gromady powoduje zakrzywienie światła od supernowej w taki sposób, że otrzymujemy obraz czterech gwiazd ułożonych w krzyż, zwany Krzyżem Einsteina, który przewidział to zjawisko.

Odnaleziono towarzysza supernowej, ukrytego w jej blasku przez 21 lat

Artystyczna wizja supernowej 1993J w galaktyce M 81
Astronomowie korzystający z Kosmicznego Teleskopu Hubble’a odkryli gwiezdnego towarzysza rzadkiego typu supernowej. Obserwacja ta potwierdza teorię, że wybuch pochodzi z układu podwójnego, w którym jedna gwiazda zaopatruje się w paliwo pochodzące z utraty masy swojego towarzysza. Po raz pierwszy astronomowie byli w stanie wprowadzić ograniczenia na właściwości towarzysza nietypowej klasy supernowej typu IIb. Byli w stanie oszacować jasność i masę gwiazdy, która przetrwała wybuch. Pozwala to ocenić warunki, które poprzedziły wybuch.

Teleskop Hubble’a odkrył system supernowych powiązanych z potencjalną „gwiazdą zombie”

Astronomowie korzystający z Kosmicznego Teleskopu Hubble’a po raz pierwszy dostrzegli układ gwiazd, które później „wyprodukowały” supernową w niezwykłym wybuchu białego karła. Badając archiwalne zdjęcia z Hubble’a wykonane przed wybuchem supernowej, astronomowie mówią, że wykryli niebieskiego towarzysza białego karła. Biały karzeł powoli wysysa paliwo ze swojego towarzysza, ostatecznie spalając je w reakcji termojądrowej w martwą gwiazdę i produkując słaby wybuch supernowej.

ALMA dostrzegła pył utworzony po wybuchu supernowej

Pozostałość po supernowej SN 1987A - obserwacje ALMA
Dzięki sieci radioteleskopów ALMA astronomowie zaobserwowali pył utworzony po wybuchu supernowej SN 1987A, która wybuchła niecałe 30 lat temu w Wielkim Obłoku Magellana. O wynikach badań poinformowały Europejskie Obserwatorium Południowe (ESO) oraz amerykańskie Narodowe Obserwatorium Radioastronomiczne (NRAO).

Fala uderzeniowa o prędkości 1000 machów w pozostałości po dawnej supernowej

Supernowa Tycho Brahe - SN 1572
Astronomowie badający w zakresie rentgenowskim pozostałość po supernowej Tycho Brahe z 1572 roku odkryli, że przemieszcza się w niej odwrotna fala uderzeniowa - w kierunku do środka mgławicy. Fala ma prędkość 1000 razy większą niż prędkość dźwięku (liczba Macha 1000).

Astronomowie są pewni, że dostrzegą supernową w Drodze Mlecznej

Wielki Obłok Magellana i supernowa SN 1987a
Naukowcy z amerykańskiego uniwersytetu Ohio State University obliczyli prawdopodobieństwo, że współczesna astronomia dostrzeże supernową, gdyby takowa wybuchła w naszej Galaktyce w ciągu najbliższych 50 lat. Wyszło im, że nie przeoczymy zjawiska.

Rozbłysk i zgaśnięcie supernowej w serii zdjęć i na filmie

Galaktyka spiralna NGC 1365 z supernową SN 2012fr
Na stronie internetowej Europejskiego Obserwatorium Południowego (ESO) opublikowano serię zdjęć pokazujących nagłe pojaśnienie, a potem powolny spadek blasku supernowej, która wybuchła w galaktyce NGC 1365, odległej o 60 milionów lat świetlnych. Udostępniono także film wideo.

Strony

Subscribe to RSS - supernowe