halo galaktyczne

Gaia zauważa gwiazdy unoszące się między galaktykami

Zespół astronomów wykorzystał zestaw danych z misji Gaia do szukania gwiazd wyrzucanych z dużymi prędkościami z Drogi Mlecznej. Jakie było ich zdziwienie, gdy zamiast tego, znaleźli gwiazdy szybko zmierzające w kierunku do wewnątrz – być może z innej galaktyki?

Halo młodych galaktyk kluczem do poznania ich ewolucji

Zespół astronomów odkrył nowy sposób na ujawnienie tajemnic powstawania i ewolucji pierwszych galaktyk.

Energetyczne młode galaktyki karłowate, które nas otaczają

Międzynarodowy zespół astronomów odkrył, że niektóre z małych galaktyk orbitujących wokół Drogi Mlecznej mogą modyfikować wewnętrzną strukturę ich halo ciemnej materii już w pierwszych fazach swojego życia dzięki energii wytwarzanej przez eksplozje supernowych.

Odkryto masywne pierwotne galaktyki pływające w rozległym oceanie ciemnej materii

Astronomowie oczekują, że pierwsze galaktyki, które powstały zaledwie kilkaset milionów lat po wielkim wybuchu, będą miały wiele podobieństw z niektórymi galaktykami karłowatymi, jakie dzisiaj widzimy w pobliskim Wszechświecie. Owe wczesne aglomeracje kilku miliardów gwiazd staną się następnie blokami większych galaktyk, które zdominowały Wszechświat po pierwszych kilku miliardach lat.

Odkrywanie pochodzenia halo galaktycznego

Wykorzystując Teleskop Subaru znajdujący się na szczycie Maun Kea, naukowcy zidentyfikowali 11 galaktyk karłowatych oraz dwa halo galaktyczne, zawierające gwiazdy w zewnętrznym obszarze dużej galaktyki spiralnej, znajdującej się 25 milionów lat świetlnych od Ziemi. Odkrycie to, opublikowane w The Astrophysical Journal, dostarcza nowego spojrzenia na to, w jaki sposób „pływowe strumienie gwiezdne” formują się wokół galaktyk.

W poszukiwaniu wodorowego halo Drogi Mlecznej

W naszej Galaktyce “brakuje” materii - a w każdym razie materii barionowej, czyli składającej się z cząstek takich jak protony i neutrony. Astronomów już przed laty zaskoczył fakt, że Droga Mleczna oraz inne galaktyki nie zawierają w sobie wystarczających ilości tej zwyczajnej materii. Można je oszacować jako całkowitą, sumaryczną masę galaktycznego dysku i zgrubienia centralnego - która jest za mała, by tłumaczyć obserwowane krzywe rotacji galaktyk. Nowe obserwacje zdają się jednak potwierdzać, że galaktyki mają jeden masywny, ale słabo widoczny składnik: dyfuzyjne halo rozciągające się daleko poza widoczny w świetle widzialnym dysk. To właśnie w nim może być zawarta część brakującej masy.

ALMA widzi galaktyki rezydujące w super halo

Dzięki ogromnej czułości sieci interferometrycznej ALMA (Atacama Large Millimeter/submillimeter Array) astronomowie bezpośrednio zaobserwowali parę podobnych do Drogi Mlecznej galaktyk pochodzących z czasu, gdy Wszechświat liczył sobie osiem procent swego obecnego wieku. Ci praprzodkowie współczesnych, wielkich galaktyk spiralnych otaczani są przez ogromne hala – tak zwane obiekty typu super halo, złożone z wodoru i rozciągające się na dziesiątki do tysięcy lat świetlnych poza galaktyczne dyski.

Strony

Subscribe to RSS - halo galaktyczne